Пазарот на играчки повеќе не мириса само на пластика и плиш, туку и на сервери и алгоритми. Стартапи ширум светот развиваат AI играчки што реагираат на глас, ги паметат навиките на децата и учат како да им се „прилагодат“. Идејата звучи идеално за родителите кои се обидуваат да го намалат времето пред екран: детето добива физичка играчка, а истовремено интеракција што потсетува на видео-игра или чет апликација.
Еден тип производи оди кон креативноста – мини уреди кои, на пример, врз основа на гласовна команда од детето смислуваат и печатат стикери, приказни или задачи за боенки. Друг тип се мали роботи што се однесуваат како механички другари, го следат детето низ домот, реагираат на емоции и нудат први лекции од програмирање или логика.
AI играчки како „пријатели за разговор“
Сепак, најголемо внимание привлекуваат плишаните AI играчки што се претставуваат како „пријатели за разговор“. Тие користат генеративна вештачка интелигенција за да водат дијалог со детето, да запаметат што сака, за што се грижи, од што се плаши – и постепено го градат неговиот „профил“. Некои од нив им испраќаат на родителите преку апликација транскрипти од разговорите и кратки извештаи за тоа како се чувствува детето и за што зборува, според The Hustle.
За едни, тоа е драгоцен увид во детскиот свет; за други, морничава комбинација од надзор и маркетиншко злато. Зашто сè што детето ќе изговори во собата – од случајни забелешки до многу лични тајни – потенцијално станува dataset за понатамошен развој на производот, па дури и гориво за идни рекламни кампањи.
Тука се отвора низа прашања: кој точно има пристап до тие снимки? Колку долго се чуваат? Дали детето, кое не може ни шифра да запамети, воопшто може да „се согласи“ на таква размена на податоци? И што се случува ако моделот, под влијание на лоши промптови или багови, почне да дава несоодветни или опасни одговори?
Засега, AI играчките живеат во сива зона меѓу едукативна алатка и експериментална технологија. Додека едни во нив гледаат можност децата да се одвојат од екраните и да ги приближат кон креативната игра, други предупредуваат дека плишаниот бот што сè слуша и памети можеби и не е идеален чувар на детството. Вистината веројатно е некаде на средина – но додека не ја пронајдеме, на родителите им останува со изборот на играчка да ја преземат и улогата на главен „сајбер-заштитник“ на своето дете.
Извор: web-mind.rs
